El Maestrazgo familie vakanties.

Posted on Mar 9, 2016 in Guided programmes, Guiris in mastrathgo, Highlights, Maestrazgo Testimonials

El Maestrazgo familie vakanties.

El Maestrazgo (Spanje).

Gilbert Bastiensen (Reiskrant)

In 2015 valt Pasen behoorlijk vroeg. Tijdens de week voor Pasen, de Semana Santa, is steeds alles volgeboekt, maar na Pasen valt alles terug in zijn plooi en kom je onderweg geen kat meer tegen. De enige rechtstreekse vlucht naar Zaragossa vertrekt vanuit Charleroi.


Voor de goede orde: El Maestrazgo bevindt zich in de meest zuidelijke tip van Aragon, ongeveer halverwege Valencia en Zaragossa. De streek is zo groot als een halve  elgische provincie, maar telt amper 3 inwoners per km2. De streek heeft eeuwenlang een woelig bestaan gekend, in eerste instantie onder de Tempeliers. Molinos, Pitarque, Cañada de Benatanduz, Cantavieja en Mirambel zijn middeleeuwse dorpjes waar je de richting verliest in een doolhof van steegjes.

Op Paasmaandag staan wij ’s ochtends vroeg al klaar voor onze Ryanair-vlucht. In Zaragossa worden we door Trini opgehaald aan de luchthaven. Nog geen drie uren later zet ze ons af in het kleine gezellige dorpje Molinos. Eerst even de sfeer proeven in het lokale dorpscafé Bar/Restaurante Fontanel. De kleinkinderen zijn al op voorhand gebrieft over het bestaan van de ‘Cuevas de Cristal’, de lokale grotten. Ze staan te popelen voor het opwarmertje van acht kilometer heen en terug. We doen dit op een psychologisch verantwoorde manier: heen is langzaam bergop en terug net het tegenovergestelde. Met wat spelen onderweg lukt alles perfect. Ook de grotten zijn meer dan de moeite. Als voor de lol alle lichten worden gedoofd wordt het ineens wel akelig stil en… donker binnen! ’s Avonds eten we in het Restaurante Fontanel, waar we Bart en zijn vrouw ontmoeten, de enige Belgen die er wonen. Een leuk weerzien voor mij…

We overnachten in Casa Mompaire, een annex van het café, net erachter. De volgende dag staat meteen 13,5 kilometer op het programma. Een afwisselende tocht volgt. Eerst steil bergop om het dorp te verlaten en vervolgens een mooi stijgend pad in een brede vallei. Het pad verdwijnt in een dicht bos en uiteindelijk belanden we in een nauw dal aan een beekje. Tegen de middag houden we hier halt voor de picknick. Er wordt wat gespeeld aan het water, een ideale locatie voor de kinderen. We nemen rustig de tijd en stappen verder over een brede zandweg, die overgaat in een bospad. Arn is stil, blijkbaar wat ziekjes, maar hij probeert zich sterk te houden.

Maestrazgo familie vakancies

Het traject is makkelijk, maar met flanellen benen vordert het niet echt. Het is er wel mooi en zeer eenzaam. Eens we het zandpad verlaten en overschakelen op een smal asfaltbaantje komt de fut even terug. Het dorp Ejulve ligt achter de heuvel. We zoeken een cafeetje op voor een welverdiend drankje en contacteren Trini. Zij haalt ons een klein uurtje later op en brengt ons naar Montoro de Mezquita.

Volwassen wandelaars doen meestal ook dit stuk te voet. We overnachten in Casa Rural El Bailador, een volledig gerenoveerde woning. Het merkwaardige bergdorpje telt nog 12 permanente bewoners. Pas sinds 1998 is hier elektriciteit, op vaste telefonie hebben ze nog een jaar langer moeten wachten. Arn ligt al vroeg in bed, met koorts. De dag erop blijkt de situatie ongewijzigd. Een noodplan wordt uitgewerkt. De uitbaatster, die zorgt voor het rugzakvervoer, neemt ook mijn vrouw, Arn en Lies mee naar Pitarque. Saar en ik stappen te voet langs de Ermita de San Pedro naar het 10,5 kilometer verder gelegen Pitarque, op 998 meter hoogte.

Het eerste stuk, tot ver voorbij het kerkje, is het continu bergop en bij momenten behoorlijk zwaar. Even blijven we op het hoogplateau om dan weer af te dalen over een stenig en geërodeerd pad, richting Pitarque. Onderweg spotten we een tiental berggeiten. Eerst lopen ze weg, maar honderd meter verder gaat de rem erop en staan ze stil om ons te begluren. Wie bekijkt wie? Aan Hotel/Bar La Trucha komen we op de doodlopende weg naa  het dorp Pitarque. Het asfaltbaantje heeft amper verkeer, maar mijn vrouw en de kleinkinderen halen ons in met de wagen. Saar rijdt verder mee tot het dorp en ik volg alleen de eenzame weg. Het voorziene onderdak is deze keer een slaapzaaltje in Casa Pakita.

pictures Maestrazgo

Pakita glundert als ze de kinderen ziet smullen van haar spaghetti met tomatensaus en kipfilets. Brute pech weeral de volgende ochtend: we zitten met twee zieken, ook Saar begint koorts te maken. Weer moeten we schipperen. We beslissen om er een rustige dag van te maken, met een makkelijke wandeling in het dal van de Pitarque, tevens de naam van het riviertje. We gaan de bron opzoeken. Een mooie tocht van 10 kilometer, deels langs de GR 8, die zich met diverse bochten langs de steile bergwand naar boven wringt. Wij blijven echter in het rustige en ruige dal en komen na anderhalf uur aan het brongebied.

Door de overvloedige regenval in de winter en het voorjaar spuit het water met honderden liters tegelijk uit de grond. Bovendien loopt het op heel wat plaatsen langs de rotsen naar beneden. De kinderen zijn overdonderd en kijken hun ogen uit naar dit wilde, spectaculaire natuurfenomeen. Wat in de zomer voor een lieflijk beekje moet doorgaan, is verworden tot een brullende rivier. We stappen langs dezelfde weg terug en pauzeren in het dorp. De gieren die hier normaal kunnen worden gespot geven deze keer niet thuis. Wel jammer. Om 15u15 nemen we als enigen de lokale autobus en rijden in één ruk naar Cañada de Benatanduz, op  1442 meter hoogte. Jammer dat we de GR 8 niet hebben kunnen volgen, maar met Arn, die ondertussen al 39°C koorts heeft, zou dit complete waanzin zijn.

El Maestrazgo Praktisch

Deze trip kwam tot stand met de medewerking van Anders Reizen. Deze specialist in wandelreizen organiseert reizen naar El Maestrazgo in samenwerking met Ignacio, een Spanjaard die de streek als zijn broekzak kent. Je kunt deze wandelvakantie boeken als individuele reis of als anders reizen groepsreis.

·· Dit jaar zijn er groepsreizen voorzien van 28/03 > 04/04 en van 01/10 > 08/10. De groepen zijn klein (max. 10 deelnemers) en worden in het Engels begeleid door Ignacio, die ook het aanspreekpunt is voor het geval er iets verkeerd zou lopen. In ons geval dus de ziekte van de kleinkinderen, wat perfect is opgevolgd en opgelost in Cantavieja door een bijkomende overnachting in te lassen en door het medisch centrum te contacteren. Bagagevervoer is steeds inbegrepen in het aanbod.

·· Info: www.andersreizen.be en info@andersreizen.be. ·· Voor individuele reizen kan gekozen worden voor de luchthavens van Zaragoza, Valencia, Barcelona of Tarragona (Reus). Ook het transport naar El Maestrazgo wordt desgevallend door Ignacio geregeld. Wij verkozen de luchthaven Zaragoza omdat die het dichtst bij El Maestrazgo is gelegen en met een goedkope rechtstreekse Ryanair-vlucht bereikbaar is vanuit Charleroi. De drie andere luchthavens hebben ook directe vluchten vanuit België.

·· De overnachtingen zijn allemaal geregeld bij lokale mensen, die tevens voor ontbijt en avondeten zorgen en zoveel mogelijk gebruik maken van lokale producten. Een initiatief dat zorgt voor werk in deze verlaten regio. Ondertussen beseffen ze ter plaatse dat de kennis van een klein beetje Engels interessant kan zijn. Toen ik hier tien jaar geleden voor het eerst kwam, was er buiten Ignacio niemand te vinden die één woord Engels begreep.

De Orde van de Tempeliers

De Tempeliers, of Tempelridders, werden in 1120 als geestelijke ridderorde gesticht in Frankrijk, met als doel de bescherming van pelgrims op weg naar Jeruzalem. Ze droegen een witte mantel met een rood kruis.

In Spanje streden ze ook tegen de Moren. De Tempeliers werden op relatief korte tijd heel rijk. Toen in 1291 Akko -het laatste bastion van de westerse kruisvaarders in het heilig land- was gevallen, had de orde in feite geen reden van bestaan meer. In 1312 zorgde Philips de Schone ervoor dat de Tempeliers in Frankrijk werden afgeschaft. Dit gebeurde door toedoen van paus Clemens V, die door Philips zelf tot paus was gebombardeerd. De Tempeliers kregen immers teveel macht. Al hun bezittingen werden aangeslagen en velen vertrokken naar verlaten gebieden tegen de Pyreneeën. Zo’n vaart liep het niet in Spanje.

In El Maestrazgo werd het gebied netjes verdeeld onder drie orden: de Orde van Alcantara, de Hospitaalridders (of Johannieters) en de Orde van Calatravos. Die beheerden elk hun eigen gebied. In 1312 eigenden de Hospitaalridders zich, door bemoeiing van paus Clemens V, de zeggenschap toe van de hele streek. Het bleef 500 jaar lang relatief rustig onder hun bewind. Het is uit het begin van deze periode dat de meeste kastelen en gebouwen -nu ruïnes- dateren. De benaming El Maestrazgo betekent letterlijk: het gebied van de grootmeester van een militaire orde. De link met de geschiedenis is dus onmiddellijk gelegd.

De volgende dag wandel ik alleen vanuit Cañada naar het uitzichtpunt Capellania, een kleine glazen serre op 1775 meter hoogte. In de zomer, bij droog weer, is het een observatiepunt van de brandwacht. Via de GR 8 geraak ik op een PR (wit/geel) en ik begeef me door het bosgebied naar de Puerto de Cuarto Pelado, op 1657 meter. Iets verder wacht ik op het familietransport. We komen samen aan op het afgesproken punt. Telepathie? De laatste 10 kilometer stapt Saar samen met mij. Het parcours is vrij makkelijk: 8 kilometer dalen tot de canyon van de Rio Cantavieja en dan weer langs een stijgend pad tegen de bergwand naar het dorp met dezelfde naam. Eén nadeel evenwel: je ziet het dorp al twee uur op voorhand liggen bovenop de rots. Wat dan weer het idee geeft dat je geen meter dichter geraakt. Cantavieja is het grootste dorp in dit gebied en daarmee ook de administratieve hoofdplaats. Je vindt er een supermarkt, diverse cafés en restaurants, een apotheker en een Centro de Salud, een medisch  entrum. Ignacio heeft daar voor Arn en Saar al een afspraak geregeld bij de arts van dienst. Het verdict is hard: medicatie nemen en minstens twee dagen rusten. De voorziene twee overnachtingen in Casa Rural Sara worden er drie en het voor  ziene bezoek aan het dorpje Iglesuela del Cid wordt afgeblazen. In plaats daarvan wandelen we de volgende dag alweer het dal in en amuseren de kinderen zich bij de beekjes.

Maestrazgo familie tour

De dag erop stappen we in een rustig tempo naar het uitzichtpunt Tarayela, via de GR 8 richting Iglesuela del Cid. Het is weliswaar 10 kilometer heen en terug via dezelfde pad. De zon mag dan schijnen, maar boven is het berekoud en we blijven er niet lang hangen. Dezelfde avond zorg ik nog voor commotie in het dorp. De winkel lijkt nog open: het ijzeren hek is niet gesloten en de deur kan simpelweg worden geopend. Ik ga de trap op, waarna ineens het alarm afgaat. Grote paniek, natuurlijk. Ik kan er ook niets aan doen dat de uitbater vergeten is om alles af te sluiten. Ik vertrek gewoon, maar het alarm is na een half uur nog niet gestopt. Een gebeurtenis waar een jaar later waarschijnlijk nog over zal gesproken worden in een dorp waar amper iets gebeurt.

De drie dagen rust in Cantavieja hebben blijkbaar wel een helend effect. We beslissen om de laatste stapdag een traject te doen van 17 kilometer, dat ik wil inkorten tot 15 kilometer. Nog veel, maar we zien het allemaal wel zitten. Het is echter warm en het wordt dan ook behoorlijk zwaar: 562 hoogtemeters stijgen en 950 meter dalen. Bij de start moeten we eerst de canyon in en uit, zij het deze keer wel langs een ander pad. Waarna een langzame, maar gestage beklimming volgt van bijna 400 meter door ruig gebied.

Many Thanks to: Amelia (Casa Mompaire), Mario (Casa El Bailador), Pakita (Posada Pitarque), Juan (La Vega), Raquel (Casa Sara), Javi (Restaurante Julian), Guimerá (Mirambel), Ignacio (Maestrex Experience)

Onderweg, bij een smal beekje, wordt een speelpauze ingelast. Na 6 kilometer stappen, op het hoogste punt van de tocht, voorzien we een picknick. Rest nog de 9 kilometer dalende weg naar Mirambel langs de GR 8. De laatste 2 kilometer blijven we op de lage weg. Dit is de inkorting, die ons zonder omweg naar het dorp brengt.

Het middeleeuwse dorpje Mirambel, met grotendeels lemen huisjes, was net als Cañada de Benatanduz en Cantavieja een vesting van de Tempeliers. De vijf middeleeuwse inkompoorten en een deel van de vroegere ommuring zijn gerestaureerd. Een deel van Mirambel is gerenoveerd in de oude stijl. Het dorp werd voor deze restauratie beloond met een prijs van de stichting Europa Nostra, die werd uitgereikt door de Spaanse koningin. Het Portal de las Monjas, één van de vijf gerenoveerde en dwars over de straat gebouwde oude inkompoorten, siert trouwens de cover van de Spaanse GR 8-topogids.

Vóór het avondeten in Hostal Guimera, nemen we ruimschoots de tijd voor een dorpsbezoek. Klus geklaard dus, zonder gemor en zonder ziekteklachten. ’s Avonds wordt er behoorlijk geruzied op de kinderkamer. Voor mij is dat het ultieme bewijs dat de ziekte is overwonnen. De dag voor de afreis brengt Trini ons terug naar Zaragossa, waar we nog één dag gaan ‘toeristen’ om de vakantie af te sluiten.

Gilbert Bastiaensen is informant op Reismarkt voor El Maestrazgo en andere streken & landen (gilbert.bastiaensen@telenet.be)

Pin It on Pinterest

Share This

Share This

Maestrex Experience Ambassador !!!